ادبیات ایران و جهان

       چشمه ساری در دل و

                           آبشاری در کف،

                                             آفتابی در نگاه و

                                                            فرشته ئی در پیرهن

       از انسانی که توئی     

                            قصه ها می توانم کرد

                                                              غم نان اگر بگذارد

 

صورتم را جلو می برم برای دومین سیلی که نه برای بارها و بارها سیلی ، صورتم را مدتهاست به سیلی سپرده ام تا غازه ها را برای روزمبادا نگه دارم ، این مبادایی دیگرفرا رسیده است اما حس برخاستنم نیست . 

نیست حسی نیست بی تفاوت شده ام بی تفاوت . جمعیت مبارزه با ایدز به سر هر چهارراه در چشمان عابران زل می زنند زنان ، دختران : ایدز ، اما هیچ کس نمی گوید پدران پسران بی تفاوتی روبان قرمز گردنتان شده . مام میهن دل بر نو بره هایش نمی سوزاند .

قبل تر ها در مسیر جاده کورش کبیر در فواصل نامنظم ، اخترکان با دیدگان مالامال از اندوه آنچه قیمتی ترین بود می فروختند به یک شب زنده داری اشک آلود!بی تفاوتی ! با غمزه ای چند و لبخندی بر سریر لب چشم می بندند بر آنچه پیشتر ها بیشتر داشته اند .

هی هی هی مراقب لنزهایت باش رفیق دنبا حاکستری است اما برای برخی هنوز هم کهربائی .سخاوتمندانه دنیا را از آنچه هست فراختر و خویشتن را خفیف تر از مشت گره کرده .

چقدر یکدفعه هوس شنیدن پسرکی که غروبها می دونستی که خاک فرش منه رو نزدیکی های ملک به ساز سر میدهد کردم .اصلا اگر این کوچه و بازار نبود هیچ کتابی توقیف می شد؟ ما مردمان کوچه و بازار با گوشهامان می شنویم اما مردم بالادست با چشمهاشان می سازند .

همیشه در کنار حوض خانه عمه بزرگ می نشستم و به رقص ماهی ها نگاه می کردم و هندوانه ای که در حوض لمیده بود .

- عمه پس این هندونه رو کی می آری بخوریم ؟

- صبر کن حمیدآقا که بیاد میارم با هم بخوریم .

آه ! تا حمید آقا میآمد ساعت ۹ شده بود و ماهی ها که خوابیده بودند هیچ من هم خواب هندوانه میدیدم و این عادت دیرینه ماست که هنوز هنداونه نچشیده درخوابیم .

عمه مرد و حسرت هندوانه کنار حوض بر دل کوچک ماهی ها ماند ، من دستی نداشتم که برش سرخ هندوانه را به لب برسانم و این جان عمه را به لب رساند .

یلدا که گذشت ردپایش بر سینه ام جاماند . نخودچی کشمش را با شعر حافظ یکجا می خوردیم چراکه برای ما که نمی دانستیم شعر چیست فرقی با انار دانه دانه یاقوتی نداشت . فکر می کردیم خداوند پشت درخانه لای  برفها منتظر شنیدن آرزوهای بزرگ ماست . - خدایا فقط یک جعبه مدادرنگی ۲۴ تائی که ۴تا مداد سبز داشته باشد و  آبی هایش هم بیشتر از آبی های مداردرنگی ندا باشد ، برای من که تا حال حتی یک خط راست هم نتوانستم رسم کنم همیشه امیدمان به بارش ابرهای عقیم است .

صبح ساعت ۷ میدان فاطمی شال گردنم را از صورتم پس می زنم چقدر برایم صحنه دیدن بخار بازدم دلچسب است  یادت هست عسل ؟ با همین بازدم تا مدرسه سیگار می کشیدیم یواشکی چلوی چشم مردم ادای بابابزرگ را درمی آوردیم .

دیشب بازهم خواب دیدم ، خواب همان پری کوچک غمگین فروغ که شب از یک بوسه مرد ، و دیگر مرد ، حتی فرصت نداد دوباره ببوسمش فقط مرد و بقیه پری ها زار و زار گریه می کردن و من پری اصلا اشکی نداشتم ! پس من بی وقت شبی کنار فواره های حوض خانه  عمه چکار داشتم ؟

اگر بی تفاوتی نبود شاید خانه ام را پیدا می کردم اما حال فقط گم شده ام و هیچ کس ، هیچکس  پیدایم نمی کند ، دچار ، دچار ، دچار .

زنان ، دختران ، آدمها ، دنیا ، طبیعت و خــــــــــــــــــــــــدا بی تفاوتیم ؟

    بازکن پنجره ها را

                    که نسیم هیچ تحفه تازه ای با خود ندارد

                    الا همان رهآورد پیشین که تا دندان ، لحظه هامان

                                                                      از آن آبستن است

                        

 
Designed by http://template.persianblog.ir/