کلماتی که نمی میرند

عبدالوهاب البیاتی که از شاعران پیشرو عرب محسوب می شود در اواسط دهه بیست میلادی در بغداد متولد شد .

او سالها کار مطبوعاتی و سیاسی خود را در عراق دنبال می کرد تا اینکه به دلایل سیاسی مجبور به ترک عراق و سفر به سوریه و شوروی سابق شد . سالهای بد عراق باعث شد که او مصر اردن ایران و اسپانیا را نیز تجربه کند و آشنایی با فرهنگ این سرزمین ها تاثیر بسزایی در نوع سرایش او داشت .

او مبارزی آزادی طلب و یکی از معدود شعرای عرب بود که درباره اش تا این حد کتاب و مقاله و رساله دانشگاهی نوشته شد .

یک اومانیست اعجاب آور که آثارش  بی حد به ناظم حکمت ، اکتاویو پاز ، نرودا و  مارکز نزدیک است .

معروفترین دفاتر شعر او فرشتگان و شیاطین ، کلماتی که نمی میرند ، کتاب فقر و انقلاب ، ماه شیراز ، متون مشرقی و ....

بخشی از شعر بلند زایش را با هم می خوانیم :

گفت هلاکم کن ، که عاشق چشمان تو ام

و برای تو می گریم .

بر روی کارت تبریک

کلیساهای گوتیک ساز سرخ فام

تن خود را به گرمای آفتاب سپرده بودند .

و بر روی جلد آخرین شماره از مجله ((الحیاه)) پیکاسو

به واپسین روشنایی جهان می نگریست

گفت : زبان گل سرخ در باغهای شب

بر لبان ما گل می دهد .

کیست که بر باروهای این شهر ها - پناهگاهها - گورها ، بگرید ؟

کیست که نیم شبان بر کرانه های دریای روم بگرید ؟

کیست که راز معمای خونخواره را در ((تب)) بازگوید ؟

که در عصر یخبندان

سربازان و خودکامگان بر دروازه های جهان ایستاده اند

و با روزنامه های زرد رنگ از دیده نهان نی دارند : آتش شب را و باده را و گیتار را

گفت : حضوری ناپیدا در من جایگیر است .

من مرگ ماه برف را بر دریچه شهر ، اسطوره می گیرم

همگنان دروغ میگفتند

و من آکنده از تنهایی خویش

بر میز قهوه خانه بی جان افتادم

و آتش شب، در جام ، باده دریا را شعله ور می ساخت

تو را می بینم که از انتهای جهان می آیی ، بر لبان ما

برخی کلمات گل می دهند

رنجهای ما به سر می آید

تا دیگر بار سفر بیاغازیم ....

 

/ 4 نظر / 17 بازدید
مهدیه

عکس قبلی بهتر بودا... [نیشخند]

moein

سلام به مطالب جالبی پرداختی موفق باشی[گل][گل] دوست داشتی به منم سر بزن[گل]

یاسین

خوب... واقعیت اینه که این شعرها برای ذهن من خیلی سنگین هستند! در واقع نمی تونم خیلی از قسمت هاش رو بفهمم. و واقعیت دیگه اینه که من با شعرها بیگانه ام!! با این حال اگر بعدی از وجودم رو که میتونه شعر رو هم دوست داشته باشه در نظر بگیرم میتونم بگم شعرهای اخوان و فروغ رو به همه شاعران دنیا ترجیح میدم! این ادعای عجیبی نیست؟!